دیشب، فرصت مغتنمی نصیب من شد تا در برنامه پرسشگر شبکه آموزش سیما حضور داشته باشم. در این برنامه زنده، به بیان نکاتی کلیدی درباره آموزش و پرورش پرداختم.
معتقدیم آموزش و پرورش در هر کشوری همچون لوکوموتیوی است که سایر سازمانها را به حرکت در میآورد؛ به بیانی دیگر، میتوان گفت که تمام سازمانها و نهادها، واگنهای این لوکوموتیو هستند و به رغم اینکه آموزش و پرورش به عنوان موتور محرکه توسعه کشور محسوب میشود، بدون آن دستیابی به پیشرفت و توسعه ممکن نخواهد بود. این امر نشاندهنده جایگاهی بسیار مهم و حیاتی است که آموزش و پرورش در نقشه توسعه کشور دارد. اگر بخواهیم به قلههای موفقیت و پیشرفت دست یابیم، راهی جز تکیه بر نظام آموزش و پرورش نداریم.
در دوران همهگیری کرونا، متأسفانه مدارس ما به دلیل شرایط خاص تعطیل شدند؛ در حالی که دیگر کشورها با تدابیر لازم از تعطیلی مدارس خودداری کردند. این تعطیلی ناخواسته بر روی دانشآموزان ما تأثیرات عمیق و منفی گذاشت و به تدریج باعث بروز معضلاتی نظیر کمسوادی و بیسوادی در میان آنان شد. بر این باورم که آسیبهایی که در این دو سال ناشی از کرونا به نظام آموزشی ما وارد شد، احتمالاً تا صد سال آینده نیز بر روی نسلهای آتی اثر خواهد گذاشت.
در زمینه معدل، وزارت آموزش و پرورش طبق برنامه هفتم توسعه موظف است تا پایان این برنامه پنجساله، به طور سالانه نیم نمره به میانگین نمرات دانشآموزان اضافه کند. هدف این است که بهرهگیری از این برنامه، منجر به افزایش ۲.۵ نمرهای در میانگین معدل دانشآموزان کشور گردد. قبل از اجرای طرح تأثیر قطعی معدل بر کنکور، محوریت آموزشی مدارس به طرز قابل توجهی کاهش یافته بود و در نتیجه، معدلها نیز از وضعیت مناسبی برخوردار نبودند. اما خوشبختانه اکنون شاهد هستیم که دانشآموزان با تلاش و کوشش بیشتری برای کسب نمرات بالا در مدارس خود رقابت میکنند و با توجه به تلاشهای صورت گرفته، امسال وضعیت نسبت به سالهای گذشته بهبود یافته و میانگین معدلها در خرداد ۱۴۰۳ به طور مطلوبی افزایش یافته است.
امید دارم که بتوانم با توفیق الهی، مسیری که با امید و اراده برای معلمان محترم و دانشآموزان عزیز، که بهواقع همچون فرزندان خودمان هستند، آغاز کردهایم، با قدرتی بیشتر و به شکلی بهبود یافته ادامه دهم.
