در اجلاس روسای دانشگاههای کشور، دکتر سیمایی به نکتهای اشاره کرد که توجه من را نیز جلب کرد؛ ایشان گفت سهم وزارت علوم از بودجه عمومی تنها سه درصد است، اما واقعیت این است که این رقم تنها ۲.۸ درصد است. از ۲۵۰۰ هزار میلیارد تومان بودجه عمومی کشور، حدود ۷۰ هزار میلیارد تومان به وزارت علوم اختصاص مییابد که این مبلغ حتی به یک میلیارد دلار هم نمیرسد.
حال به همسایگان ما نگاهی بیندازید؛ آنها چند میلیارد دلار برای آموزش عالی خود هزینه میکنند.
آیا واقعاً با این میزان بودجه، میتوان انتظار داشت که سیستم آموزش عالی ما با استانداردهای جهانی همپای آنها پیش رود؟ به قول معروف «با این ریش نمیشود تجریش رفت!».
مشکلات و نیازهای دانشگاهها با این بودجه محدود قابل حل نیست و نمیتوانیم با چنین بودجهای پیشرفتهای علمی و پژوهشی بزرگ را محقق کنیم.
معاون اول محترم دولت وظایف متعددی را برای روسای دانشگاهها برشمرد، اما با این میزان منابع مالی، چگونه میتوان انتظار داشت که این وظایف به خوبی انجام شوند؟ ما در فرهنگ ترکی خود مثلی داریم که میگوید: «گوشت نیاوری، کوفته تبریزی به تو نمیدهند.» به بیان دیگر، برای دستیابی به اهداف بزرگ و نتایج مطلوب، باید منابع کافی اختصاص داد.
این واقعیت انکارناپذیر است که بودجه کنونی پاسخگوی نیازهای سیستم آموزش عالی نیست. اگر خواهان رشد و پیشرفت دانشگاههایمان هستیم، باید منابع مالی لازم را تأمین کنیم تا بتوانیم در مسیر توسعه علمی و فرهنگی گام برداریم.
بدون تأمین بودجه کافی، انجام مسئولیتها و تحقق اهداف آموزش عالی دشوار خواهد بود..
