روز گذشته افتخار داشتم که در مراسم تودیع و معارفه سرپرست دانشگاه آزاد اسلامی علوم پزشکی تبریز حاضر شدم.
در محضر این جمع فرهیخته و اساتید ارزشمند، بر نقش کلیدی دانشگاههای کشور پس از انقلاب تاکید کردم. پیشرفتهای قابل توجهی که به ویژه در حوزهی دانش و آموزش عالی شاهد آن بودهایم، وجهی از رشد علمی جمهوری اسلامی ایران است، نمادی که در تاسیس دانشگاه آزاد، این نهاد مردمی و وابسته به هیچ کس، به عینیت میرسد.
بیش از یک سوم آموزش پزشکی کشور بر عهده دانشگاه آزاد قرار دارد و این دانشگاه در آموزش پزشکی سهمی بیبدیل و حیاتی ایفا میکند.
ما در تبریز، شهر اولینها، امکانات متعددی همچون بیمارستان امام سجاد(ع)، دانشکده دندانپزشکی، پیراپزشکی، و داروسازی داریم که به زودی به پذیرش دانشجو خواهد پرداخت. بدین ترتیب، مجموعه کاملی از آموزشهای پزشکی در شهر تبریز فراهم آوردهایم.
اکنون چالشهایی در حوزه پزشکی داریم. تعداد دانشجویان پزشکی که قبلاً ۸ هزار بود، ناگهان به بیش از ۱۸-۱۹ هزار نفر افزایش یافت. درخواست برای پذیرش بیشتر، علیرغم مخالفت وزارت بهداشت، اجرا شد، اما بودجه متناسب تأمین نشد. اکنون دانشجو داریم ولی امکانات لازم برای این تعداد موجود نیست. کمبود تخت و افت کیفیت آموزش مسائلی اساسی هستند.
همانطور که پیشتر نیز اشاره کرده بودم، نیاز است که نظام حقوقی و مالی دانشگاه آزاد مورد بازنگری و ترمیم جدی قرار گیرد. اعضای هیئت علمی باید انگیزهای قوی برای ادامه فعالیتهای خود داشته باشند. وقتی که مقالات علمی مینویسند یا در عرصههای علمی مشارکت میکنند، تلاشهایشان باید قدردانی و تشویق شود.
با عشق فراوانی که به این دانشگاه داریم، هر آنچه که از دستمان برآید در مجلس انجام خواهیم داد. آغاز این دانشگاه با نیت خیر و اخلاص همراه بوده و باید این راه را به سمت بهتر و موفقتر بودن ادامه دهد.
در پایان بیان سخنانم، ضمن تقدیر و تشکر از زحمات و خدمات ارزشمند جناب آقای دکتر حسین استادی، به دکتر فرهاد احمدپور صمیمانه تبریک عرض کرده و امیدوارم که ایشان نیز با تلاشهای خود بتوانند پرچم این دانشگاه را روزبهروز بالاتر ببرند.
همچنین اشارهای داشتم به این اصل که در سیستم مدیریتی ما، نباید روابط دوستی تعیینکننده جایگاهها باشد. اینکه فردی دوست ماست، نباید به خودی خود موجبات حضورش را در موقعیتی ویژه فراهم کند. اگر فردی توانایی کار و مدیریت دارد، به او خوشآمد میگوییم؛ و اگر توانایی ندارد، با هیچکس حتی اگر پسر خودمان باشد، عهد اخوتی نباید ببندیم.
