روز گذشته، توفیق یافتم تا در آیین باشکوه تجلیل از خیران و نیکنامان استان آذربایجانشرقی حضور داشته باشم. این مراسم، فرصتی ارزشمند بود تا بار دیگر به نقش بیبدیل خیران در ساختن جامعهای بهتر و انسانیتر تأمل کنم. خیران، آنهایی هستند که با دستان پر مهر خود، زخمهای جامعه را التیام میبخشند و با قلبی سرشار از عطوفت، امید را در دل نیازمندان زنده میکنند.
بر این باورم که اغلب خیّران، تمایلی به دیده شدن و حضور در مراسمات اینچنینی ندارند و ترجیح میدهند در سکوت و دور از هیاهو، کارهای نیک خود را انجام دهند. آنها مایل نیستند کسی از آنها یاد کند یا نامشان بر سر زبانها بیفتد، چرا که آنها با خدای خود معاملهای ویژه دارند. خیران، فراتر از مرزهای قابل مشاهده حرکت میکنند و هدفشان تنها رضایت پروردگار است. خطر سیر و معراجشان، قربه الی الله است و هر چه میبخشند، تنها برای تقرب به اوست.
کار خیر، تنها یک اقدام مادی نیست، بلکه حرکتی است معنوی که روح انسان را به سوی تعالی سوق میدهد. خیران با بخشش خود، نهتنها نیازهای مادی افراد را برطرف میکنند، بلکه به آنها امید و عزت نفس میبخشند. آنها با ساختن مدرسه، بیمارستان، کتابخانه و دیگر مراکز عامالمنفعه، بستر رشد و پیشرفت جامعه را فراهم میکنند. هر اقدام خیرخواهانهای، مانند قطرهای است که در اقیانوس مهربانی میافتد و موجهای آن تا دوردستها گسترش مییابد.
در پایان، از تمامی تلاشهای بیوقفه و بیادعای خیران صمیمانه قدردانی میکنم. از خداوند تبارک و تعالی مسئلت دارم که به جان و مال شما برکت دهد و توفیقاتتان را روزافزون کند. باشد که در سایه لطف و عنایت پروردگار، انسانیت و مهربانیتان همچنان متعالی و بلندآوازه بماند و الگویی برای همگان باشد. آمین.
